بی حوصله هم نیستم حتی

فقط گاهی

دستم به این زندگی نمی رود ...

باور نکردم...

هیچ چیز را!

پ.ن : کاش می دونستی با نگفتنت چه طور درونم رو هم زدی

فقط خدا می داند

چه هراسی دارم از وعده فردا ...

یه گوشی قدیمی

یه عالمه اس ام اس قدیمی

می دونی؟ وقتی اس ام اس ها رو میخوندم ، به عاشقانه هاش که می رسیدم

انگار دنیا رو سرم خراب می شد.

اما از اس ام اس هایی که دعواهامون رو یادم می آورد لذت می بردم !!!

این شبها که به خوابم می آیی

تنها نگاهم میکنی

حال این روزهایم دیدنی ست

می دانم ...

اینجا همه برای روز مبادا روی تو سرمایه گذاری می کنند

تو اما روز مبادایت

تنهایی...

صفحه وبلاگت رو که باز می کنم

شدیدا آرزو می کنم حرف جدیدی نداشته باشی

بازمانده های توانم را جمع می کنم

برای شنیدن آخر خبر بدی

که زندگی ام را پایان می دهد

پ.ن : دلم نمی خواد این روز ها بگذره و به قرارمون نزدیک شیم

انگار که از آخرین روزهای بی دلشوره ام میخوام جدا شم...

چقدر نیاز دارم به بودن خدا در این قرار های تکراری...

میان هیاهوی زائران و صلوات

مادری ضریح را چسبیده بود و فریاد می زد :

"جگر گوشه ام دو تا بچه داره خودت نجاتش بده "

اشک به چشمانم دوید

مشتی جلوی صورتم باز شد:

"آجیل مشکل گشا ... "

خدا مرا کشانده گوشه رینگ

من دستانم هم بالاست ! اما

می زند ...

باورم نمیشه خدا به همین راحتی داره باهام بازی میکنه !

چه فرقی می کرد

به هر جال اشک ریزانتم

آن موقع لااقل کنارت بودم

و دردم تنها دردت بود

الان اما

دردم درد توست و نبودنت و تمام خاطرات که جان مرا می مکند...

اتفاقی نیفتاد

به من گفت : دو سال است از بودنت مریض شده ام

رفتم.

همین ...

تو را به ارواح خاطره های دوست داشتنیتان

وقتی دست کسی را می فشاری

اگر برای رفتن آمده اید

بگویید!!

بگویید ماندنی نیستید...

از ما که گذشت

لااقل بگذارید آدمهای دیگر به زندگی برگردند...

کاش خواب بودم

کاش تمام  این سالها را کابوس دیده بودم

بیدار می شدم

لاک ناخن هایم را پر رنگ می کردم

حاضر می شدم و می رفتم باشگاه...

یادآوری اینکه در تمام لحظه های با هم بودنمان فریاد می زد :

"تو هیچی از زندگی من نمی دونی"

لحظه ها را تلخ تر می کند و

با قطره چکان به حلقم می ریزد...

امشب تنها همان عکس سه در چهار مرهم و محرم بود...

امشب از آن شبهاست که آرام نمیگیرم

آفتاب زندگی ام !! ندارمت!!

تمام روزهایم ابری است ...

غریب نیستی عزیز دلم

هنوز کسی اینجا تمام دردهای ندانسته تو را با خود حمل می کند

من هنوز کنارت هستم

و هنوز رد دستانم اثر اشک های گونه ات را پاک می کند

من هنوز هر صبح تو را به دستان خدایمان می سپارم و آمین می گویم

هنوز به گوش قاصدکها می خوانم : دوستت دارم

و راهی نشانی تو می کنمشان...

من ...

هنوز دوستت دارم...

عاشقانه...

به خدا قول داده ام فقط

که سراغت را نگیرم...

اما قول نداده ام دوستت نداشته باشم...

دلتنگی به استخوانم رسیده

نمی آیی؟...

دلم میخواست امشب بهت اس ام اس می زدم و می گفتم : تب دارم...

درمانش را خودت می دانی

یک بوسه!

حتی از راه دور ...

هیچ کس برای من "تو" نمی شود ...

من چیزی نمی گویم

فقط از خودت سوال می کنم

با بلاک کردن من ، عذاب وجدان راحتت می ذاره؟

میتونی منو از دنیا هم حذف کن

حرف من همونیه که گفتم

نمی بخشمت!

شاید جایی تو زندگی واقعی ام نداشته باشی

اما تو دنیای مجازی ام داری

بیا دیگه !!

این چند وقته دارم تمام مطالبی که قبلا برات نوشته بودم رو میخونم

فقط یه جمله تو ذهنم هی تکرار میشه :

عجب خری بودم من !!!

می دانم این روزها از تمام دید و بازدید های عید بیزاری...

پ.ن : دیشب باز هم خوابتو دیدم.

هنوز یه طرف ذهنم دنبال ایده های نو واسه هدیه برای تو می گرده...

ببین من چقدر "خر"م دیگه !!!

انگار بالش نو و سفید به ما نبومده

حتما باید روش لکه های بزرگ اشک باشه ...

سهمیه عشق ورزیدنم همان پنج سال بود

که تمام شد! ...

امروز بعد از مدتها تو ماشین گوش می کردم :

لبخند بزن دنیا اینجوری نمی مونه

ما سهم هم ایم اینو این فاصله میدونه ...

شاید باور همین ترانه زنده نگهم داشته !

شاید ...